Η σκηνική μεταφορά του μυθιστορήματος του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, «Περί Τυφλότητας», δια χειρός Πηνελόπης Φλουρή, παρουσιάζεται ως μια βαθυστόχαστη προσέγγιση της τυφλότητας. Δεν εστιάζει στην απώλεια της όρασης ως στέρηση, αλλά ως μετάβαση σε μια νέα κατάσταση, που αναδιαμορφώνει την ανθρώπινη ύπαρξη και τις κοινωνικές δομές. Η παράσταση, με τον τίτλο «Περί Τυφλότητας-Θραύσματα», αποτελεί μια σύγχρονη ερμηνεία του αρχικού έργου, φέρνοντας στο προσκήνιο τα διλήμματα και τις προκλήσεις της συλλογικής και ατομικής επιβίωσης.
Η Κοινωνική Διάλυση και η Ανθρώπινη Ανθεκτικότητα
Η αφήγηση εκτυλίσσεται σε μια ανώνυμη μητρόπολη, όπου μια μυστηριώδης επιδημία λευκής τυφλότητας πλήττει ανεξέλεγκτα τους κατοίκους. Η εξάπλωση του φαινομένου είναι ραγδαία, οδηγώντας στην ολική απώλεια της όρασης για όλους, πλην μίας γυναίκας. Αυτή η εξαίρεση αποτελεί τον βασικό καταλύτη της πλοκής, ανατρέποντας τις συνηθισμένες δυναμικές και αναδεικνύοντας την έννοια της θέασης πέρα από την καθαρά σωματική λειτουργία.
Κατάρρευση Κρατικού Μηχανισμού
- Η κρατική αντίδραση αρχικά εκδηλώνεται με την επιβολή καραντίνας στους νοσούντες, ένα μέτρο που, αν και προβάλλεται ως αναγκαίο για το κοινό καλό, αποδεικνύεται ανεπαρκές και εν τέλει καταστροφικό.
- Ο κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να διαχειριστεί την κρίση, οδηγώντας στην ταχεία αποσύνθεση των κοινωνικών ιστών και την παντοκρατορία του χάους.
- Η βία και η εξαθλίωση αναδεικνύονται σε νέα κανονικότητα, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να επαναπροσδιορίσουν τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.
Ο Ρόλος της Μάρτυρος
Η μόνη γυναίκα που διατηρεί την όρασή της αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους: γίνεται μάρτυρας της φρίκης που εκτυλίσσεται, αλλά και φύλακας της ανθρωπιάς, της συντροφικότητας και της λυτρωτικής αλήθειας. Η παρουσία της υπογραμμίζει την αξία της σύνδεσης και της αλληλεγγύης σε περιόδους ακραίας δοκιμασίας, καταδεικνύοντας την ικανότητα του ανθρώπου να αναδύεται από την καταστροφή με ανανεωμένη συνείδηση.
Σκηνική Προσέγγιση και Ερμηνεία
Η παράσταση, που φιλοξενείται στον ιδιαίτερο χώρο του H.ug (Human Underground), επιλέγει μια μη γραμμική αφήγηση. Αξιοποιώντας την αποσπασματική δομή που παραπέμπει σε όνειρο ή εφιάλτη, φωτίζει μείζονα στιγμιότυπα κατάρρευσης και αναγέννησης. Η σκηνική μεταφορά, για πέντε ηθοποιούς, δεν αποσκοπεί στην πιστή αναπαράσταση της μυθιστορηματικής πλοκής, αλλά στην ανάδειξη των φιλοσοφικών και κοινωνικών διαστάσεων του έργου του Σαραμάγκου, προσφέροντας ένα πεδίο αναστοχασμού για το κοινό.
