Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει την παράσταση «Τα Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου», έργο του Θοδωρή Γκόνη, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Οι προγραμματισμένες παραστάσεις για τις 17 και 18 Ιουλίου σηματοδοτούν μια σημαντική πολιτιστική προσφορά, αναδεικνύοντας τη διαχρονική σύνδεση του τόπου με την τέχνη.
Η Αφηγηματική Δομή και οι Συμβολισμοί
Η παράσταση φέρνει επί σκηνής μια ομάδα επτά προσώπων, τους «οδοιπόρους» και «στρατολάτες» της ιστορίας. Αυτοί οι χαρακτήρες, φορώντας συμβολικά τα διακριτικά της πορείας, φτάνουν σε ένα σκηνικό που καθορίζεται από τη φυσική ομορφιά της Επιδαύρου: ελαιώνες, πορτοκαλεώνες και έναν επιβλητικό βράχο. Η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία. Σύμφωνα με την πανάρχαια ελληνική παράδοση της προφορικής παράδοσης, οι ήρωες επιλέγουν να αφηγηθούν τραγουδιστά τις προσωπικές τους ιστορίες, οι οποίες αλληλοπλέκονται με την ιστορία του τόπου.
Η Ιστορία των Σαγκουίνιων Πορτοκαλιών
Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται μια ιστορία αγάπης, συνδεδεμένη με τη μοναχοκόρη του αγροτικού ιατρού της Επιδαύρου. Το αίμα της, σύμφωνα με τον μύθο που αναβιώνει, βάφει για πάντα τα πορτοκάλια της περιοχής, τα κατακόκκινα Σαγκουίνια. Αυτή η δραματική αφήγηση προσδίδει στο τοπίο και τα προϊόντα του μια ιδιαίτερη σημασία, μετατρέποντας το φυσικό στοιχείο σε φορέα μνήμης και συναισθήματος.
Υπέρβαση και Αυτονομία
Οι χαρακτήρες της παράστασης παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη εξέλιξη. Αρχικά υιοθετούν την κοινή αφήγηση, σταδιακά όμως αυτονομούνται από τις συμβάσεις του «αιώνα». Διαμορφώνουν τη δική τους φωνή, η οποία αντλεί την έμπνευσή της από τη φύση και τις έννοιες του αποχαιρετισμού. Η παράσταση εξερευνά τη φιλοσοφική διάσταση της πίστης στη ζωή, η οποία, παραδόξως, ενδέχεται να πηγάζει από μια βαθύτερη συνειδητοποίηση της θνητότητας. Η ιστορία τους, απαλλαγμένη από δεσμεύσεις, αποκτά οικουμενική διάσταση, «ανεβαίνει, ανοίγει, εκρήγνυται», όπως ένα ώριμο ρόδι, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και την αδιάλειπτη σχέση του ανθρώπου με τον περιβάλλοντα χώρο.
- Η παράσταση αναδεικνύει τη σημασία της τοπικής ιστορίας ως πηγή οικουμενικών μηνυμάτων.
- Η φυσική ομορφιά της Επιδαύρου λειτουργεί ως ενεργό σκηνικό στοιχείο και πηγή έμπνευσης.
- Εξερευνώνται θέματα όπως η αγάπη, η απώλεια, η μνήμη και η αναζήτηση της ανθρώπινης ταυτότητας.
- Το έργο συνδέει το δραματικό παρελθόν με την παρούσα καλλιτεχνική δημιουργία.
