Η πολιτική σκηνή της Αριστεράς σημαδεύτηκε προσφάτως από την παραίτηση του κ. Χατζησωκράτη από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Η κίνηση αυτή, αν και αναμενόμενη για ορισμένους γνώστες των εσωκομματικών διεργασιών, αναδεικνύει εκ νέου τις ιδεολογικές και στρατηγικές αποκλίσεις που δοκιμάζουν την συνοχή του κόμματος. Η δήλωσή του, πως «ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να συμπορευθεί με την ΕΛ.ΑΣ.», αποτελεί ένα επίκεντρο προβληματισμού, υποδεικνύοντας ένα ευρύτερο ρήγμα.
Κριτική στο εσωκομματικό πλαίσιο
Ο κ. Χατζησωκράτης, με μακρά διαδρομή στον χώρο της Αριστεράς, εξέφρασε με την παραίτησή του την έντονη διαφωνία του με τις αποφάσεις της νέας πλειοψηφίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η κριτική του εστιάζεται πρωτίστως στο στρατηγικό προσανατολισμό του κόμματος, όπως αυτός διαμορφώνεται μετά τις πρόσφατες εσωκομματικές ανακατατάξεις. Η αξιολόγηση του ίδιου, ότι οι εν λόγω αποφάσεις οδηγούν το κόμμα σε «πολιτικό αδιέξοδο», δεν μπορεί να εκληφθεί ως μια αποσπασματική διαπίστωση. Αντιθέτως, υποδηλώνει μια βαθύτερη ανησυχία για την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία του πολιτικού φορέα.
Η διάσταση της «Συμπόρευσης με την ΕΛ.ΑΣ.»
Η αναφορά στην ανάγκη συμπόρευσης με την ΕΛ.ΑΣ. χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Στον παραδοσιακό χώρο της Αριστεράς, οι σχέσεις με τους θεσμούς ασφάλειας έχουν ιστορικά υπάρξει πολύπλοκες και συχνά φορτισμένες. Η θέση του κ. Χατζησωκράτη, σε ένα τέτοιο συγκείμενο, εκφράζει πιθανώς την άποψη ότι η ριζοσπαστική κριτική έναντι των κρατικών θεσμών πρέπει να πλαισιώνεται από μια ρεαλιστική προσέγγιση της λειτουργίας τους, ιδίως σε ζητήματα δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Η απουσία αυτής της προσέγγισης, σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, ενδέχεται να απομονώνει πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο.
Επιπτώσεις και προοπτικές
Η αποχώρηση ενός στελέχους με την εμπειρία και το πολιτικό βάρος του κ. Χατζησωκράτη δεν είναι άνευ σημασίας. Θέτει ερωτήματα για την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να γεφυρώνει τις εσωτερικές του αντιθέσεις και να διαμορφώνει μια ενιαία πολιτική γραμμή. Η διαφαινόμενη πόλωση μεταξύ των τάσεων εντός του κόμματος, ιδίως σε ζητήματα που αφορούν τη σχέση με το κράτος και την κοινωνική τάξη, μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω τριβές. Το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτό το πλαίσιο, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητά του να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική του και να ανακτήσει την εσωτερική του συνοχή, αποφεύγοντας το «πολιτικό αδιέξοδο» που περιγράφει ο αποχωρήσας.
