Ο Αρκάς Σχολιάζει τον Δημόσιο Λόγο στα Social Media
Ο αγαπημένος σκιτσογράφος Αρκάς, με τη μοναδική του οξυδέρκεια, αποτυπώνει για ακόμη μία φορά μια πικρή αλήθεια της ελληνικής κοινωνίας. Πέρα από την καθιερωμένη «καλημέρα» του, το τελευταίο του σκίτσο λειτουργεί ως ένας εύστοχος καθρέφτης της κατάστασης που επικρατεί στον διαδικτυακό δημόσιο λόγο, ειδικά στα social media.
Όταν τα Επιχειρήματα Δίνουν τη Θέση τους στις Ύβρεις
Το σκίτσο απεικονίζει μια παρτίδα σκακιού, όπου όμως τα πιόνια δεν κινούνται με στρατηγική, αλλά ανταλλάσσουν χλευαστικές ύβρεις. «Ψόφα, γελοίο μαύρο γίδι!», φωνάζει το λευκό πιόνι, ενώ το μαύρο απαντά με την ίδια ένταση: «Ξυδάκι, ηλίθιε άσπρε σανοφάγε!».
Αυτές οι δύο ατάκες συνοψίζουν με τρόπο σπαρταριστό αλλά και ανησυχητικό την σύγχρονη διαδικτυακή αντιπαράθεση. Η ουσιαστική συζήτηση έχει αντικατασταθεί από μια ανταλλαγή προσβολών, όπου η ένταση και η επιθετικότητα κυριαρχούν έναντι του επιχειρήματος. Οι χρήστες, κλεισμένοι στα δικά τους «στρατόπεδα», αδυνατούν να κατανοήσουν ή να αφουγκραστούν την αντίθετη άποψη, μετατρέποντας τον συνομιλητή σε εχθρό.
Τα «Πιόνια» της Σκακιέρας και ο Ψηφιακός Δημόσιος Χώρος
Ο Αρκάς επιλέγει τα πιόνια – τα πιο αδύναμα κομμάτια της σκακιέρας – για να μεταφέρει το μήνυμά του. Αυτά τα πιόνια, ενώ δεν καθορίζουν την έκβαση του παιχνιδιού, συμπεριφέρονται σαν να κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και την μοναδική ορθή άποψη. Αυτό αποτελεί μια οξεία κριτική σε όσους, πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης, εκφράζονται με περίσσεια σιγουριά και επιθετικότητα, χωρίς να συμβάλλουν ουσιαστικά στον διάλογο.
- Έλλειψη Ουσιαστικού Διαλόγου: Η online επικοινωνία εκφυλίζεται σε πολώσεις και προσωπικές επιθέσεις.
- Αντικατάσταση Επιχειρημάτων: Οι ύβρεις και ο χλευασμός αντικαθιστούν τη λογική επιχειρηματολογία.
- Η Ψευδαίσθηση της Απόλυτης Αλήθειας: Πολλοί χρήστες στα social media πιστεύουν ότι κατέχουν την αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
Η Ειρωνεία του Σκίτσου: Ένας Καθρέφτης της Κοινωνίας
Το σκίτσο του Αρκά δεν σατιρίζει το σκάκι ως παιχνίδι, αλλά την κοινωνική συμπεριφορά στον ψηφιακό δημόσιο χώρο. Η πιο ειρωνική πτυχή είναι ότι, ενώ τα «πιόνια» επιδίδονται σε ατελείωτες διαδικτυακές διενέξεις, η ουσία του προβλήματος παραμένει άλυτη και ο διάλογος άγονος. Μας καλεί να αναλογιστούμε: μήπως, εν τέλει, πίσω από την πληθώρα των διαδικτυακών διαφωνιών, χάνεται η δυνατότητα για ουσιαστική επικοινωνία και πρόοδο;
