Το Διεθνές Δίκαιο: Ακρογωνιαίος Λίθος ή «Α λα καρτ» επιλογή;
Η πρόσφατη τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη σχετικά με την κατάσταση στη Βενεζουέλα προκάλεσε άμεσα την αντίδραση του περιβάλλοντος του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα. Πηγές κοντά στον κ. Τσίπρα τόνισαν με έμφαση ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελεί ένα «μενού» επιλογών, αλλά συνιστά τον αδιαπραγμάτευτο θεμέλιο λίθο για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων οποιασδήποτε χώρας, σε κάθε περίπτωση και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Η κρισιμότητα του Διεθνούς Δικαίου για την Εξωτερική Πολιτική
Γιατί είναι τόσο σημαντική αυτή η προσέγγιση; Το Διεθνές Δίκαιο παρέχει το νομικό πλαίσιο που διέπει τις σχέσεις μεταξύ κρατών, προστατεύοντας την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία τους. Η εκλεκτική εφαρμογή του:
- Υπονομεύει την αξιοπιστία μιας χώρας στη διεθνή σκηνή.
- Μπορεί να δημιουργήσει προηγούμενα επικίνδυνα για τα ίδια της τα συμφέροντα σε μελλοντικές κρίσεις.
- Στέλνει λάθος μηνύματα για τη στάση της απέναντι σε παρόμοιες προκλήσεις.
Η θέση του περιβάλλοντος Τσίπρα: Συνεπής στάση παντού
Σύμφωνα με τους κύκλους του πρώην πρωθυπουργού, η προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να εφαρμόζεται σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. όταν αφορά την Ελλάδα) και να παραβλέπεται σε άλλες (π.χ. σε ζητήματα τρίτων χωρών ή όταν εξυπηρετούνται άλλες σκοπιμότητες). Η συνέπεια στην εφαρμογή των διεθνών κανόνων αποτελεί εγγύηση για την γεωπολιτική σταθερότητα και την ασφάλεια όλων των κρατών.
Εθνικά Συμφέροντα και Διεθνείς Κανόνες: Αρμονική Συνύπαρξη
Η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων δεν έρχεται σε αντίθεση με τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Αντιθέτως, η σταθερή προσήλωση σε αυτό λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας. Η λογική του «α λα καρτ» στον σεβασμό των διεθνών κανόνων μπορεί να αποδειχθεί βραχυπρόθεσμα επωφελής, αλλά μακροπρόθεσμα κρύβει κινδύνους και υποσκάπτει την εξωτερική πολιτική μιας χώρας.
Η δήλωση από το περιβάλλον Τσίπρα υπογραμμίζει την ανάγκη για μια αταλάντευτη και ολιστική προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική της χώρας, βασισμένη αποκλειστικά στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες ή τις γεωπολιτικές προτιμήσεις.
