Ο Γιώργος Δάμπασης επιστρέφει στη σκηνοθεσία
Ο έμπειρος καλλιτέχνης Γιώργος Δάμπασης επανέρχεται στο τιμόνι της σκηνοθεσίας, αναλαμβάνοντας φέτος την παρουσίαση ενός νέου θεατρικού εγχειρήματος. Πρόκειται για το «Optansia & Guerrilla», μια παράσταση-δοκιμή που ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ και αντλεί έμπνευση από το κλασικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Γορίλας και η Ορτανσία».
Αυτή η προσέγγιση μεταφέρει την αρχική ιστορία στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, προσδίδοντας νέες διαστάσεις και ερμηνείες. Για τον ίδιο τον Δάμπαση, η σκηνοθεσία αυτού του έργου αποτελούσε ένα μακροχρόνιο απωθημένο, μια επιθυμία που εκφράστηκε ήδη πριν από μια δεκαετία, αποκαλύπτοντας την εμβάθυνση και την προσωπική σύνδεση του δημιουργού με το συγκεκριμένο κείμενο.
Η σχέση με το έργο του Καμπανέλλη
Η τρέχουσα σκηνοθετική του απόπειρα δεν συνιστά την πρώτη του επαφή με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ο Γιώργος Δάμπασης έχει ήδη σκηνοθετήσει στο παρελθόν τα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Η απόφαση για τη συγκεκριμένη συνεργασία πηγάζει από μια πρόσκληση του αείμνηστου δασκάλου του, Κώστα Καζάκου, ο οποίος, δέκα χρόνια πριν, τον παρότρυνε να σκηνοθετήσει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Αν και ο Δάμπασης είχε τότε προτείνει τον «Γορίλα και την Ορτανσία», τελικά αποδέχτηκε την πρόταση για τα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού», ένα έργο που εκείνη την περίοδο διάβαζε εντατικά.
Η προσωπική επαφή με τον συγγραφέα
Η σχέση του Γιώργου Δάμπαση με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη δεν περιοριζόταν στην ανάγνωση των έργων του. Ο ίδιος είχε την τιμή να τον έχει «δάσκαλο», μια εμπειρία που αναδεικνύει την άμεση επιρροή του Καμπανέλλη στην καλλιτεχνική του διαδρομή. Αυτή η προσωπική μαθητεία προσδίδει βάθος και αυθεντικότητα στην προσέγγιση του Δάμπαση στα κείμενα του μεγάλου δραματουργού.
Η διαχείριση της αποτυχίας στον καλλιτεχνικό χώρο
Σε μια συνέντευξη με αφορμή την παράσταση, ο Γιώργος Δάμπασης έθεσε έναν προβληματισμό που αγγίζει την καρδιά της ελληνικής καλλιτεχνικής και κοινωνικής νοοτροπίας: «Δεν έχω ακούσει κάποιον να λέει έκανα μια αποτυχία. Όλοι λένε πήγαμε πολύ καλά. Δεν μπορούμε να αποτύχουμε μια φορά;» Αυτή η παρατήρηση υπογραμμίζει μια κοινή τάση προς την απόκρυψη ή την ωραιοποίηση της αποτυχίας, ένα φαινόμενο που συχνά εμποδίζει την αυτοκριτική και την εξέλιξη.
- Κοινωνικές προεκτάσεις: Η αδυναμία αποδοχής της αποτυχίας μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη καινοτομίας και σε μια στασιμότητα, καθώς το ρίσκο της αποτυχίας αποθαρρύνει τη δοκιμή νέων ιδεών.
- Καλλιτεχνική εξέλιξη: Στον χώρο της τέχνης, η αποτυχία συχνά λειτουργεί ως καταλύτης για την καλλιτεχνική ωρίμανση και την εξεύρεση νέων εκφραστικών οδών. Η ειλικρινής αναγνώριση των αδυναμιών αποτελεί θεμέλιο για την πρόοδο.
Ο προβληματισμός του Γιώργου Δάμπαση καλεί σε μια αναθεώρηση της στάσης απέναντι στην έννοια της αποτυχίας, προτείνοντας μια πιο υγιή και παραγωγική προσέγγιση σε ένα περιβάλλον που συχνά επιβραβεύει μόνο την επιτυχία.
