Ο καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Δάμπασης επιστρέφει στο προσκήνιο, εστιάζοντας εκ νέου στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αυτή την περίοδο, παρουσιάζει στο Θέατρο Αργώ το «Optansia & Guerrilla», μία θεατρική δοκιμή εμπνευσμένη από το εμβληματικό «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», μεταφέροντας την αφήγηση στη σύγχρονη εποχή.
Η διαχρονικότητα του Καμπανέλλη
Η επαφή του Δάμπαση με το συγκεκριμένο έργο αποτελούσε ένα προσωπικό απωθημένο, όπως ο ίδιος αποκάλυψε στο Newsbeast. Η επιθυμία του να σκηνοθετήσει το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία» υπήρχε εδώ και μία δεκαετία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δάμπασης καταπιάνεται με το έργο του Καμπανέλλη. Προηγήθηκε η σκηνοθεσία των «Τεσσάρων ποδιών του τραπεζιού».
Η προηγούμενη συνεργασία προέκυψε ύστερα από πρόσκληση του δασκάλου του, Κώστα Καζάκου, πριν από δέκα έτη. Ο Καζάκος του ζήτησε να σκηνοθετήσει ένα έργο στο θέατρο «Τζένη Καρέζη». Αν και ο Δάμπασης πρότεινε τον «Γορίλα και την Ορτανσία», ο Καζάκος επέμεινε στα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Ο Δάμπασης αποδέχθηκε την πρόταση, εργαζόμενος παράλληλα πάνω στο «Ο Γορίλας και η Ορτανσία» εκείνη την περίοδο.
Η προσωπική σχέση του Δάμπαση με τον Καμπανέλλη χρονολογείται από τα χρόνια που ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας υπήρξε δάσκαλός του. Αυτή η άμεση επαφή με τον δημιουργό προσδίδει βάθος και αυθεντικότητα στην προσέγγιση του Δάμπαση στο έργο του Καμπανέλλη.
Η διαχείριση της αποτυχίας στην τέχνη και τη ζωή
Ένα κεντρικό θέμα που αναδύεται από τις δηλώσεις του Γιώργου Δάμπαση είναι η αντιμετώπιση της αποτυχίας. «Δεν έχω ακούσει κάποιον να λέει έκανα μια αποτυχία. Όλοι λένε πήγαμε πολύ καλά. Δεν μπορούμε να αποτύχουμε μια φορά;» αναφέρει χαρακτηριστικά. Αυτή η παρατήρηση υπογραμμίζει μία διαδεδομένη στάση στην κοινωνία και τον καλλιτεχνικό χώρο, όπου η παραδοχή της αποτυχίας συχνά αποφεύγεται, αντικαθιστάμενη από μία διαρκή επιδίωξη της επιτυχίας ή της ωραιοποίησης των αποτελεσμάτων.
Η δήλωση του Δάμπαση δεν αποτελεί απλώς μία σκέψη, αλλά μια βαθιά κοινωνική παρατήρηση. Σε έναν κόσμο όπου η εικόνα και η δημόσια αυτοπροβολή κυριαρχούν, η παραδοχή της ατελούς προσπάθειας ή του ανεπιτυχούς αποτελέσματος φαντάζει ως αδυναμία. Ωστόσο, η ίδια η φύση της δημιουργικής διαδικασίας, ειδικά στην τέχνη, εμπεριέχει τον πειραματισμό, την υπέρβαση των ορίων και, αναπόφευκτα, την πιθανότητα της μη επίτευξης του επιδιωκόμενου στόχου.
Η αποτυχία, στην πραγματικότητα, λειτουργεί ως καταλύτης για την εξέλιξη και τη μάθηση. Η παντελής άρνηση της ύπαρξής της στερεί από το άτομο και την κοινωνία την ευκαιρία για αυτοκριτική και βελτίωση. Ο Δάμπασης, μέσα από την τοποθέτησή του, καλεί σε μια πιο ρεαλιστική και ειλικρινή προσέγγιση απέναντι στις προκλήσεις, αποδεχόμενος ότι ακόμη και μία «αποτυχία» μπορεί να είναι μέρος της δημιουργικής πορείας και να οδηγήσει σε νέα μονοπάτια.
