Με μία βαθιά υποκλίση στην πολιτική παρακαταθήκη του Γλαύκου Κληρίδη, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παρευρέθηκε στη Λευκωσία για το 12ο ετήσιο μνημόσυνο του ιστορικού ηγέτη της Κύπρου. Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού σηματοδοτεί τη διαχρονική σημασία του έργου του Κληρίδη και την αδιάρρηκτη σχέση μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας.
Η Παρουσία του Πρωθυπουργού στη Λευκωσία
Συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέστη στον Καθεδρικό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα, όπου εκφώνησε επιμνημόσυνο λόγο για τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και ιδρυτή του Δημοκρατικού Συναγερμού. Η επίσκεψη περιλάμβανε επίσης συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Γεώργιο και επίσκεψη στα γραφεία του ΔΗΣΥ, όπου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με πολίτες. Ο πρωθυπουργός εξέφρασε τη συγκίνησή του, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη απώλεια της κόρης του Γλαύκου Κληρίδη, Καίτης, μιας προσωπικότητας που, όπως και ο πατέρας της, συνδύαζε την προσφορά με τη μαχητικότητα.
Το Βαθύ Νόημα της Πολιτικής Παρακαταθήκης του Κληρίδη
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι ο Γλαύκος Κληρίδης υπήρξε ένας ηγέτης που με το όραμα και τις δυναμικές του πρωτοβουλίες διαμόρφωσε τη σύγχρονη Κύπρο. Η αγάπη του λαού και ο σεβασμός των αντιπάλων του δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Κληρίδης επέδειξε σε όλη του τη διαδρομή ένα σπάνιο ήθος και ένα αξιοθαύμαστο πολιτικό ανάστημα, που ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας του.
Στον λόγο του, ο πρωθυπουργός παρέπεμψε στην ιδρυτική διακήρυξη του ΔΗΣΥ, που επικαλείτο τον Ελευθέριο Βενιζέλο: «Ο πολιτικός οφείλει να ακολουθεί την πολιτική της αλήθειας, να έχει το θάρρος να αντιμετωπίζει τις πλάνες του πλήθους και να το διαπαιδαγωγεί. Να μην επηρεάζεται από τα συναισθήματα, ούτε από την κοινή γνώμη, γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν είναι ωραιότερο από το να αντιμετωπίζει κανείς τη δημαγωγία, ακόμα κι αν πρόκειται να διακινδυνεύσει τη δημοτικότητά του, για το συμφέρον της πατρίδας». Αυτή η αρχή αποτέλεσε τον «φάρο» της πορείας του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος υπηρέτησε τα συμφέροντα της Κύπρου ανελλιπώς.
Ο Κληρίδης ανήκε σε μια γενιά «άλλου μετάλλου», γαλουχημένη στις μάχες της δημοκρατίας και του αντιφασιστικού πολέμου, όπως και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με τον οποίο τους συνέδεε βαθιά προσωπική φιλία. Τους ένωνε η πεποίθηση ότι ο πραγματικός πατριωτισμός δεν εξαντλείται στην εύκολη ρητορική, αλλά απαιτεί δύσκολες επιλογές, μακριά από τον λαϊκισμό και τα κίβδηλα λόγια.
Ηγεσία σε Κρίσιμες Στιγμές: Το 1974 και η Στάση του Κληρίδη
Ο Κληρίδης ήταν από τους πρώτους που διέγνωσαν ότι ένα ανεξάρτητο κυπριακό κράτος ήταν η βέλτιστη λύση για τον Ελληνισμό μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Η κομβική στιγμή της ηγεσίας του ήρθε το 1974, όταν η Κύπρος βίωσε τη μεγαλύτερη δοκιμασία της. Ως προεδρεύων της Δημοκρατίας, ανέλαβε την ευθύνη να διαχειριστεί το χάος και τον υπαρξιακό κίνδυνο της τουρκικής εισβολής, η οποία οδήγησε στην κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού. Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι ο Κληρίδης ουδέποτε οπισθοχώρησε, επιδεικνύοντας ένα καθήκον που μόνο οι γενναίοι μπορούσαν να αναλάβουν. Αυτό αποτελεί και το πιο σημαντικό μάθημα της κληρονομιάς του: η πολιτική δεν είναι φήμη και δόξα, αλλά αφοσίωση, υπηρεσία, θάρρος και θυσία.
Ελλάδα-Κύπρος: Στρατηγική Συμπόρευση και Νέες Προκλήσεις
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει και για το παρόν και το μέλλον των κοινών προσπαθειών Ελλάδας και Κύπρου στο τρέχον διεθνές περιβάλλον, χαρακτηριζόμενο από αστάθεια και ανατροπές. Τόνισε ότι οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν πλέον τις προκλήσεις οπλισμένες με τις δικές τους δυνατότητες και συμμαχίες, αποτελώντας τους ισχυρότερους «φάρους» σταθερότητας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Αθήνα και Λευκωσία συμβαδίζουν σε ένα κοινό δρόμο, με συνέπεια και αποφασιστικότητα. Η οικονομία τους αναπτύσσεται ταχύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, μειώνουν το χρέος τους με εντυπωσιακούς ρυθμούς και θωρακίζουν την άμυνά τους, συμμετέχοντας ενεργά στη διαμόρφωση του νέου ενεργειακού χάρτη της ανατολικής Μεσογείου μέσω σημαντικών έργων ηλεκτρικής διασύνδεσης. Η επανέναρξη των άτυπων συζητήσεων για το Κυπριακό υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, μετά από μακρά περίοδο αδράνειας, αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη στην οποία η Ελληνική Δημοκρατία συνέβαλε καθοριστικά, σε σύμπνοια με την Κυπριακή Κυβέρνηση. Η προσήλωση στο πλαίσιο των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία νομική προσωπικότητα παραμένει αταλάντευτη, απορρίπτοντας κάθε σκέψη για δύο κράτη.
Το Όραμα για μια Ενωμένη και Ειρηνική Κύπρο
Η στρατηγική συμπόρευση Ελλάδας και Κύπρου εκτείνεται σε πολλά επίπεδα, βασισμένη στην αντίληψη ότι οι θετικές εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική προκύπτουν μόνο μέσω ενεργής διπλωματίας και όχι με στασιμότητα. Η εμπειρία του Κληρίδη διδάσκει ότι η καθήλωση οδηγεί σε οπισθοχώρηση και ότι πίσω από τις κορώνες ψευτοπατριωτισμού κρύβονται συχνά οι αποτυχίες του μέλλοντος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέληξε λέγοντας ότι ο ιδανικός φόρος τιμής στη μνήμη του Γλαύκου Κληρίδη είναι η επανεξέταση της διαδρομής του με σύγχρονη ματιά, αντλώντας διδάγματα και προσαρμόζοντας την τακτική με τόλμη και αυτοπεποίθηση, με στόχο μία ενωμένη και ειρηνική Κύπρο.
