Η θεατρική σκηνή της Αθήνας υποδέχεται ένα εγχείρημα που αγγίζει τα όρια του τολμηρού. Η σκηνοθέτις Μαριτίνα Πάσσαρη αναλαμβάνει τη μεταφορά του εμβληματικού μυθιστορήματος του Μπορίς Βιάν, «Ο Αφρός των Ημερών», για πρώτη φορά στα ελληνικά θεατρικά δρώμενα. Πρόκειται για ένα έργο που, παρά τη χρονολογία έκδοσής του το 1947, διατηρεί ακέραιη την επίκαιρότητά του, ως σχολίου πάνω στην ανθρώπινη φύση και την ευθραυστότητα της ύπαρξης.
Η ουσία του «Αφρού των Ημερών»
Ο «Αφρός των Ημερών» αποτελεί μια σουρεαλιστική αφήγηση της ζωής του Κόλιν, ενός νέου που βιώνει έναν μεγαλοπρεπή έρωτα με τη Χλόη. Η αρχική τους ευτυχία εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο ονειρικό, όπου η φαντασία συμπλέκεται με την πραγματικότητα. Ωστόσο, η ιδεατή αυτή συνθήκη διαταράσσεται από μια ασύλληπτη ασθένεια: ένα νούφαρο αναπτύσσεται στον πνεύμονα της Χλόης, οδηγώντας σταδιακά σε οικονομική και ψυχική κατάρρευση τον Κόλιν. Το μυθιστόρημα εξερευνά τη φθορά των συναισθημάτων, την απώλεια και την παραμόρφωση της πραγματικότητας υπό το βάρος της αρρώστιας, μέσα από έναν ιδιαίτερο ποιητικό και συχνά παράλογο τρόπο.
Η σκηνική μεταγραφή στο Studio Μαυρομιχάλη
Η Μαριτίνα Πάσσαρη ενορχηστρώνει αυτή την απαιτητική μεταφορά στο Studio Μαυρομιχάλη, πλαισιωμένη από τέσσερις νέους ηθοποιούς. Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου προς σκηνική απόδοση δεν είναι τυχαία. Απαιτεί όχι απλά ερμηνευτική δεξιότητα, αλλά και μια βαθιά κατανόηση του συμβολισμού και της φιλοσοφικής διάστασης του Βιάν.
Οι ερμηνευτές και το στοίχημα του ρόλου
- Η Αθανασία Κουρκάνη
- Ο Νικόλας Παπούλιας
- Η Ντόνα Πετροπούλου
- Ο Στρατής Νταλαγιώργος
Οι προαναφερθέντες ηθοποιοί, παρά τη σχετικά νεαρή ηλικία τους, φέρουν αξιόλογα βιογραφικά που υποδηλώνουν την ικανότητά τους να ανταποκριθούν σε ένα τόσο σύνθετο εγχείρημα. Η πρόκληση έγκειται στην απόδοση της λεπτής ισορροπίας μεταξύ του ονείρου και του εφιάλτη, του πραγματικού και του σουρεαλιστικού, που διατρέχει το έργο. Η επιλογή της σκηνοθέτιδας να δώσει φωνή σε αυτόν τον «μαγικό κόσμο του Βιάν» μέσω αυτών των προσώπων, υπογραμμίζει την εμπιστοσύνη της στις νέες δυνάμεις του ελληνικού θεάτρου.
Κοινωνικές και πολιτικές αναλογίες
Πέρα από την προσωπική ιστορία των πρωταγωνιστών, ο «Αφρός των Ημερών» μπορεί να αναγνωστεί και ως μια αλληγορία για τη φθορά των κοινωνικών δομών και την απώλεια της αθωότητας σε εποχές κρίσης. Η ασθένεια της Χλόης, ένα νούφαρο που κατατρώγει τον πνεύμονά της, θα μπορούσε να συμβολίζει τις δυνάμεις που διαβρώνουν την κοινωνική συνοχή και οδηγούν στην υποβάθμιση του ατόμου. Η οικονομική και ψυχική κατάρρευση του Κόλιν αποτυπώνει την αδυναμία του ατόμου να αντισταθεί στην ορμή των δυσμενών συγκυριών. Η σκηνική μεταφορά, ιδίως στη σύγχρονη συγκυρία, ενδέχεται να αναδείξει περαιτέρω αυτές τις αναλογίες, προσδίδοντας στο έργο έναν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό σχολιασμό.
