Η Μεγάλη Εβδομάδα διαχρονικά συνδέεται, για πολλούς, με την προβολή της σειράς «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Η τηλεοπτική αυτή παραγωγή έχει καθιερωθεί ως αναπόσπαστο μέρος του πασχαλινού κλίματος, ένα τελετουργικό που επαναλαμβάνεται στην οθόνη επί δεκαετίες. Πέραν όμως της εμβληματικής της παρουσίας και της βαθιάς θρησκευτικής της ατμόσφαιρας, η δημιουργία της κρύβει επιλογές και παραμέτρους που συχνά διαφεύγουν της κοινής θέασης.
Η σκηνοθετική επιλογή του Φράνκο Τζεφιρέλι
Ο Φράνκο Τζεφιρέλι, οραματιστής του έργου, έθεσε εξ αρχής έναν σαφή όρο για τον κεντρικό του ρόλο: ο ηθοποιός που θα ενσάρκωνε τον Ιησού δεν έπρεπε να είναι προβεβλημένος. Η αιτιολόγηση ήταν ταυτόχρονα απλή και ουσιαστική. Ο σκηνοθέτης επιδίωκε το κοινό να προσηλώνεται στην ίδια τη μορφή του Χριστού, και όχι στην αναγνωρίσιμη προσωπικότητα ενός διάσημου πρωταγωνιστή. Κατόπιν εκτενών αναζητήσεων, η επιλογή κατέληξε στον Ρόμπερτ Πάουελ, έναν Βρετανό ηθοποιό με περιορισμένη αναγνωρισιμότητα την εποχή εκείνη.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποδείχθηκε στρατηγικής σημασίας. Η εικόνα του Πάουελ ταυτίστηκε, όσο καμία άλλη, με τη μορφή του Ιησού στη σύγχρονη τηλεοπτική αναπαράσταση, καθιστώντας την ερμηνεία του σημείο αναφοράς.
Το βλέμμα ως ερμηνευτικό μέσο
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της σειράς είναι το έντονο, σχεδόν υπνωτιστικό βλέμμα του Ιησού. Το στοιχείο αυτό δεν ήταν προϊόν σύμπτωσης. Ο Πάουελ αξιοποίησε μεθοδικά τεχνικές για να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, συνθέτοντας μια οπτική ταυτότητα που συνέβαλε καθοριστικά στην αίσθηση του Θεανθρώπου.
