Το Σύνδρομο Ανήσυχων Ποδιών (ΣΑΠ), γνωστό και ως νόσος Willis-Ekbom, συνιστά μια νευρολογική αισθητικοκινητική διαταραχή. Η κλινική του εκδήλωση αφορά πρωτίστως τα κάτω άκρα, με ένταση των συμπτωμάτων κατά τις απογευματινές και νυκτερινές ώρες. Η φύση της διαταραχής, όπως προκύπτει από την ιατρική βιβλιογραφία, υποδηλώνει μια σύνθετη αλληλεπίδραση νευροχημικών διεργασιών.
Κύρια Χαρακτηριστικά και Συμπτωματολογία
Ο καθηγητής του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Γεώργιος Σακκάς, επισημαίνει ότι το κυρίαρχο γνώρισμα του συνδρόμου είναι η επιτακτική ανάγκη για κίνηση των ποδιών. Αυτή η ανάγκη πηγάζει από δυσάρεστες αισθήσεις που περιγράφονται ποικιλοτρόπως από τους πάσχοντες:
- «Τράβηγμα»
- «Μυρμήγκιασμα»
- «Κάψιμο»
- «Ηλεκτρισμός»
- Βαθιά «φαγούρα»
Οι προαναφερθείσες αισθήσεις ανακουφίζονται μόνο διά της κίνησης. Η επιδείνωση των συμπτωμάτων σε κατάσταση ηρεμίας αποτελεί διαγνωστικό κριτήριο. Αυτό συμβαίνει κατά την αδράνεια, όπως όταν ένα άτομο κάθεται, ταξιδεύει ή προσπαθεί να κοιμηθεί. Αντιθέτως, η ενεργός κίνηση, το περπάτημα, το τέντωμα ή το τρίψιμο των ποδιών επιφέρουν προσωρινή ανακούφιση. Η συχνότερη ένταση των συμπτωμάτων τις βραδινές ώρες επιφέρει σημαντικές διαταραχές στον ύπνο.
Επίδραση στην Ποιότητα Ζωής
Η βραδινή επιδείνωση των συμπτωμάτων οδηγεί σε δυσκολία έναρξης και διατήρησης του ύπνου. Ως αποτέλεσμα, παρατηρείται συχνή αφύπνιση κατά τη διάρκεια της νύχτας, με συνέπεια την υπνηλία και την κόπωση την επόμενη ημέρα. Οι επιπτώσεις στην καθημερινότητα των ασθενών είναι σημαντικές, επηρεάζοντας την παραγωγικότητα, την ψυχολογική διάθεση και τη γενικότερη ποιότητα ζωής. Η υποδιάγνωση του ΣΑΠ καθιστά την έγκαιρη παρέμβαση δυσχερή, επιτείνοντας το πρόβλημα.
