Η Παράσταση και η Έννοια του Χρόνου
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει την παράσταση «1961», ένα έργο μουσικού θεάτρου που αποτελεί καρπό της συνθετικής ματιάς του Κορνήλιου Σελαμσή και της σκηνοθετικής διεύθυνσης του Χάρη Φραγκούλη. Η διάρκεια της παράστασης ανέρχεται σε περίπου εβδομήντα λεπτά και παρουσιάζεται στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, αναδεικνύοντας τις δυνατότητές της να λειτουργήσει σε ποικίλους υπαίθριους χώρους.
Η βασική ιδέα του έργου είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την αρχιτεκτονική του μοντέρνου της δεκαετίας του 1960. Πρόκειται για μια αναφορά που υπερβαίνει την απλή μνεία, διεισδύοντας στην ουσία της σχέσης του ανθρώπου με τον χώρο, τον χρόνο και την υλική κληρονομιά. Το «1961» φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος, φέρνοντας στο προσκήνιο δύο φωνές και έξι όργανα που συνυπάρχουν σε ένα αφήγημα αποδόμησης και ανασύνθεσης.
Η Αρχιτεκτονική της Μνήμης: Τα «Ξενία» του ΕΟΤ
Η παράσταση έχει σχεδιαστεί με την ενδόμυχη επιθυμία να ζωντανέψει στους χώρους των Ξενία του ΕΟΤ. Αυτά τα εμβληματικά κτίρια, έργα του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, ανεγέρθηκαν κατά την περίοδο 1955-1965 και αποτελούν σήμερα σιωπηλούς μάρτυρες ενός παρελθόντος που έχει εκλείψει. Η σημερινή τους κατάσταση, συχνά εγκαταλελειμμένα και επισκιασμένα, σχεδόν ερείπια, προσδίδει στο έργο μια επιπλέον διάσταση. Αυτά τα κτίσματα, διάσπαρτα ανά την ελληνική επικράτεια, παρατηρούν την τρέχουσα πραγματικότητα της αδιάκοπης ανάπτυξης, της αυτοσκοπούσας κατασκευής και της μανίας για το μέλλον.
Η επιλογή αυτών των χώρων δεν είναι τυχαία. Υπόκειται σε μια βαθύτερη πρόθεση: να εξερευνήσει τη σχέση μεταξύ της ύπαρξης και της απουσίας, του δομημένου περιβάλλοντος και της φθοράς, του παρόντος και του παρελθόντος. Τα «Ξενία» δεν είναι απλώς κτίρια· είναι σύμβολα μιας εποχής, φορείς μνήμης και σιωπηλοί θεατές της εξέλιξης μιας κοινωνίας που άλλοτε τα τίμησε και άλλοτε τα αγνόησε.
Το Ερείπιο ως Καθρέπτης του Παρελθόντος
Το έργο εξετάζει τη θεματική του κτισίματος, του ερειπίου και της σχέσης με ό,τι δεν είναι πια παρόν. Πρόκειται για μια νοητή εκδρομή σε ένα παρελθόν που ανήκει στους νεκρούς και στις σκιές. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, το «1961» δεν επιχειρεί μια απλή νοσταλγία, αλλά μια εις βάθος ανατομία της ιστορικής συνείδησης και της υπαρξιακής μας σχέσης με το πέρασμα του χρόνου.
Η δομή του έργου κατασκευάζεται πάνω στην παρατήρηση ότι το ερείπιο δεν είναι μόνο το απτό απομεινάρι μιας προηγούμενης κατάστασης, αλλά αποτελεί και έναν ενεργό παράγοντα στη διαμόρφωση της σημερινής μας αντίληψης. Η παράσταση καλεί το κοινό να αναστοχαστεί πάνω στις αθέατες πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας, αυτής που βιώνει έναν αέναο «πυρετό ανάπτυξης» και μια «μανία του αύριο», συχνά αγνοώντας τις ρίζες και το πλαίσιο που την καθόρισαν.
