Η διεθνής συζήτηση που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Παναγιώτη & Έφης Μιχελή, με τίτλο «Ευφυές Μέλλον: Πολιτικές και πρακτικές για τα μουσεία και τα πολιτιστικά ιδρύματα στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης», σηματοδότησε μια κομβική στιγμή για την ατζέντα του πολιτισμού. Η εκδήλωση, στην οποία συμμετείχε πλήθος εκπροσώπων από τον πολιτιστικό και ακαδημαϊκό χώρο, καθώς και ευρύτερο κοινό, πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο της Εθνικής Πινακοθήκης.
Τεχνολογία και Εξωστρέφεια: Η Νέα Πραγματικότητα
Ο διάλογος ανέδειξε με σαφήνεια ότι το μέλλον των μουσείων και των πολιτιστικών ιδρυμάτων διαμορφώνεται ήδη, βασιζόμενο στον συνδυασμό της τεχνολογίας, της δημιουργικότητας και της στρατηγικής σκέψης. Αυτός ο συνδυασμός στοχεύει στη δημιουργία πιο ανοιχτών, συμμετοχικών και εξωστρεφών πολιτιστικών οργανισμών, ικανών να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.
Η κληρονομιά και το όραμα του Ιδρύματος Μιχελή
Την έναρξη των εργασιών της συζήτησης κήρυξε ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος, κ. Λάμπρος Γ. Αναγνωστόπουλος. Ο κ. Αναγνωστόπουλος, στον χαιρετισμό του, παρέθεσε μια συνοπτική αλλά περιεκτική ιστορική αναδρομή στην ίδρυση και την πορεία του Ιδρύματος. Αναφέρθηκε ειδικότερα στο όραμα της ‘Εφης Μιχελή για τη δημιουργία ενός ζωντανού πυρήνα μελέτης και διάδοσης της αισθητικής και της φιλοσοφίας της τέχνης, υπογραμμίζοντας τη διαχρονική και ουσιαστική συμβολή του Ιδρύματος στον επιστημονικό και πολιτιστικό διάλογο.
Ψηφιακές Πρακτικές και Στρατηγικός Σχεδιασμός
Η συζήτηση έδωσε έμφαση στην ανάγκη υιοθέτησης μιας στρατηγικής που ενσωματώνει αποτελεσματικά τις ψηφιακές πρακτικές στην καρδιά της λειτουργίας των μουσείων. Αυτό περιλαμβάνει την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων προηγμένων τεχνολογιών, όχι ως απλά εργαλεία, αλλά ως βασικούς πυλώνες για την ενίσχυση της προσβασιμότητας, της εκπαιδευτικής αξίας και της συνολικής εμπειρίας των επισκεπτών. Η μετάβαση αυτή απαιτεί έναν ολιστικό στρατηγικό σχεδιασμό που θα αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο τα ιδρύματα επικοινωνούν, διατηρούν και εκθέτουν την πολιτιστική τους κληρονομιά, καθιστώντας την προσβάσιμη σε ένα παγκόσμιο κοινό. Η σημασία αυτής της προσέγγισης, εδράζεται στην προσαρμογή των πολιτιστικών φορέων στα νέα πρότυπα επικοινωνίας και διάδρασης που επιτάσσει η ψηφιακή επανάσταση, διασφαλίζοντας τη συνάφεια και την επιρροή τους στο μέλλον.
